Żywa przyroda podlega nieustannym zmianom. Przyczyną ostatniej wielkiej zmiany było ocieplenie sprzed 12 000 lat, kiedy wegetację tundrową z okresu zlodowacenia stopniowo zastąpił las. W Skałach Adrszpaskich pierwotnie rosła puszcza złożona z buków, jodeł, sosen, świerków, klonów, brzóz i innych gatunków drzew. Do naszych czasów w skałach przetrwały fragmenty reliktów puszczy. Ilość świerków była mniejsza niż dzisiaj, rosły zwłaszcza w chłodnych i wilgotnych jarach. Gospodarka leśna spowodowała, że większość lasów pokryła mało stabilna monokultura świerkowa. Dziś leśnicy starają się poszerzyć udział drzew liściastych, by przywrócić równowagę i odporność lasu.

Na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Broumovszczyzna zaewidencjonowano 11 drzew - pomników przyrody. Jednym z nich jest lipa drobnolistna w Górnym Adrszpachu przed zabudowaniami nr 31. Jej wiek szacuje się na 300 - 400 lat, wysokość wynosi 24 m a obwód pnia 670 cm.

W rezerwacie przyrody znajduje się ponad 250 gatunków mszaków i około 400 gatunków roślin naczyniowych. Na ubogim w składniki odżywcze krzemionkowym podłożu wegetacja gatunkowa jest stosunkowo niebogata. Najbardziej interesujące gatunki roślin pojawiają się w głębokich jarach i wąwozach, gdzie warunki klimatyczne odpowiadają obszarom wysokogórskim. W Skalnych Miastach wzdłuż potoków powstały wąskie kwietne niwy z paprotką górską (Athyrium distentifolium). Można tu zobaczyć kwitnący modrzyk alpejski (Cicerbita alpina), fiołek dwukwiatowy (Viola biflora), podbiałek alpejski (Homogyne alpina) i inne. Pięknym i unikalnym przedstawicielem flory torfowiskowej jest rojownik bagienny (Ledum palustre). Na źródliskach i wzdłuż cieków wodnych bujnie rośnie śnieżyca wiosenna (Leucojum vernum) a przy Metuji odnotowano stanowiska skrzypu łąkowego (Equisetum pratense). Do obcych gatunków w rezerwacie należą goryczka (gencjana) trójeściowa (Gentiana asclepiadea) oraz rozprzestrzeniający się w ostatnim okresie giemzownik austriacki (Doroni cum austriacum). Na skraju obszaru Skał rośnie także gorycznik barwny, rzadziej kilka gatunków storczyków, lilia złotogłów i wiele innych interesujących roślin.

Mszaki
Na florę mszaków w większości składają się gatunki rosnące na ubogim kwaśnym podłożu. Najciekawsze gatunki znajdują się w Skalnych Miastach, w głębokich wąskich jarach z wyraźną inwersją temperatur. Zbliżone warunki znajdują także w wielkich rumowiskach skalnych. Bardzo zimne miejsca umożliwiają pojawienie się szeregu mszaków górskich i wysokogórskich, które w innym wypadku nie rosłyby na tej wysokości nad poziomem morza. Właśnie w tych najzimniejszych zacienionych parowach, gdzie warunki lokalne często nie dają możliwości rozwoju florze roślin naczyniowych, znajdujemy najciekawsze gatunki mszaków: na skalnych ścianach Dicranodontium asperulum i Tetradontium repandum , na ziemi Polytrichum alpinum, Oligotrichum hercynicum, Pohlia drummondi i Rhizomnium pseudopunctatum.
Na jednym ze stanowisk Empetrum sp. , w zacienionym parowie interesujące jest pojawienie się typowego gatunku torfowiskowego wątrobowca (Mylia anomala). Za czeski gatunek endemiczny uważany jest Dicranum sendtneri, rosnący wyłącznie w Skałach Arszpasko - Teplickich na rozkładającym się materiale organicznym, którego istnienie na obszarze Skał poświadczono po prawie stu latach. W rezerwacie rośnie 17 gatunków mszaków wpisanych do "Czerwonej księgi mszaków". W roku 1964 po raz pierwszy zaobserwowano pojawienie się inwazyjnego gatunku Orthodontium lineare na terenie Republiki Czeskiej. Mech, pochodzący z południowej półkuli, po raz pierwszy zauważono w Europie w roku 1911, w Anglii i stamtąd rozchodzi się na wschód. W Czechach zanotowano już około 140 stanowisk, przeważnie w piaskowcowych skalnych miastach, gdzie pojawia się masowo.